Na de uitslag in het ziekenhuis, nog geen week nadat ik jou voor het eerst had gevoeld in mijn borst, rijden we naar huis. Ik ga mensen vertellen dat meningen van artsen zijn gevormd en jij nu een naam hebt. Ik bel mijn jongste zoon op met de uitslag en zoals ik ben, leg ik hem alles uit en ben ik positief. Ik stel hem niet gerust en vertel ook niet dat het wel goed komt. Dit is wat het is, niet slechter en niet mooier dan dit. Dan ga ik de mensen op de hoogte stellen die dichtbij staan. Ik doe dat via WhatsApp, ik wil niemand persoonlijk spreken. Ik voel een zwaarte over mij komen. Ik ben gewaar van de zwaarte van alleen al het woord kanker. De lieve bedoelde berichten zijn zwaar en ik wil geen zwaar. Ik vraag mij af, wat kan je eigenlijk zeggen tegen iemand die de diagnose kanker heeft gekregen? Ik weet het niet, echt ik zou het niet weten. Er hangt zoveel zware energie gekleefd aan het woord kanker, ik voel zware energieën die zich herkennen aan het woord kanker en met mij willen verbinden, ik voel projecties, conclusies, oordelen en verwachtingen van mensen over kanker, dood, strijd, overleven, en dat is wat ik doe die middag en avond, overleven. Ik ben even weg van mijzelf, een comfortabele afstand tussen mij, deze realiteit en mijn realiteit. Ik huil, ik pieker, een tsunami van emoties gaat door mij heen als een tornado. Ik sta met 1 been in de “aanpak” modus en de andere in mijn slachtoffer modus.

Ik kijk naar mijn man, die beetje doelloos rondloopt en mij probeert bij te staan. Ik voel zijn worsteling met dit alles en hoe hij probeert krachtig te blijven voor mij. Ik zie hoe ik reageer op de mensen die dit bericht ontvangen, ik troost ze en ga zelfs in mijn coaching rol. Ik heb momenteel duidelijk een schokeffect op mensen, dat snap ik en dat is ok. Oud zeer komt weer naar boven doordat zij bijvoorbeeld dierbaren zijn verloren aan kanker. Ik merk zelfs dat ik mijzelf wil gaan verontschuldigen, sorry dat ik kanker heb gekregen. Nee dat is niet persoonlijk voor jou bedoeld. Het spijt mij wat deze mededeling met je doet. Tja, bij het inzicht van dit, bedacht ik mij dat ik hier iets mag gaan veranderen. Dit is niet van mij en ik geef het terug. Ik ga niet jou leed verzachten of dragen. Nee, ik kies voor mij en mijn lichaam, dit is mijn avontuur, mijn verhaal en die is niet gelijk aan die van wie dan ook. Manlief en ik hebben gekozen om samen energetische bodyprocessen aan mijn lief lijf te gaan geven. De volgende morgen nadat ik een energie pull had gedaan, samen met mijn man een energetisch bodyproces had gegeven aan mijn borst, zag ik ineens tijdens wat doelloos op mijn mobiel spelen een liedje. Ik word altijd heel vrolijk van dit liedje en dan wil ik dansen. Dat is wat ik dus ook spontaan ging doen, ik laat de muziek over de speakers in de woonkamer galmen, lekker hard (zo fijn als je geen rekening met de buren hoef te houden ;)) en ik dans in mijn nachtgewaad, alsof ik zweef, ik geniet van de bewegingen van mijn lichaam. En dan ineens hoor ik heel hard in mijn hoofd, LEA, dit kan niet !! je hebt kanker!! Je bent ziek, zielig, je mag niet lachen, blij en vrolijk voelen !!! je neemt dit niet serieus. WOWWW waar komt dat vandaan? En die is zeker, absoluut zonder te twijfelen níét van mij !! ik lach en zet het geluid nog harder, ik dans nog vrijer dan hiervoor. Dankbaar voor dit inzicht, nu zie ik mogelijkheden om andere keuzes te kunnen maken. Ik hoor in mijn hoofd en voel in mijn cellen, ik kies voor mij! ik kies voor mijn verhaal! ik kies voor mijn avontuur op mijn manier te gaan beleven. Ik POC en POD (zie clearing statement access Consciousness) alles wat dit niet toestaat. Wat voelde ik een bevrijding in mij komen, het werd weer lichter in mijn lijf en hoofd.

Het draait allemaal om keuzes, Ik ga niet kiezen voor zwaarte, ik kies voor licht! ik ga vast anders reageren dan zoals dat van mij wordt verwacht. Ik kies om de energie te volgen van alles wat dit mij mag gaan brengen. Ik zie het cadeau van de kanker, als mijn man en ik samen mijn lichaam helpen om het zelf herstellend vermogen van mijn lief lijf aan te zetten en te vergroten. Ik zie de magie van het onverwachte, de mogelijkheid creëren om anders te kunnen kiezen. Ik zie de magie van mij en zie de magie van vragen stellen. Vragen zoals, wat is hier nog meer mogelijk? Hoe wordt het nog beter dan dit? Wat is hier goed aan dat ik nu nog niet kan zien? Vragen stellen biedt mogelijkheden, zonder dat ik geïnvesteerd ben in hoe het eruit gaat zien. Antwoorden, oordelen (ook de lieve goed bedoelde) en conclusies zetten alles vast en werkt verkrampend voor mij.  Ik neem de energie waar van de woorden, dat klopt. Nog meer ben ik gewaar van de energie van de persoon achter de woorden, het ijsberg effect. De woorden die worden uitgesproken is wat ik kan zien van de ijsberg, wat onder de zicht spiegel is, is wat ik waarneem. Dat is wat mij in verwarring brengt, wat mij mee zuigt in de zwaarte, wat is hier nog meer mogelijk? En ik poc en pod wat af deze dagen. En dit werkt, het houdt mij dichterbij mijzelf en dat is licht. Zoals ik aan vele mensen vertel, doe wat werkt voor jou! En dit werkt voor mij op dit moment.

En Poc & Pod alles wat dit naar boven brengt.

Lea Klinkhamer

8 juli 2019