Het is 8 juni 2019, zaterdagmorgen voor Pinksteren, ik zit op de bank en kijk naar de beelden die mij worden toegezonden vanuit Milaan, alwaar ik online een training volg genaamd (hoe toepasselijk) keuzes van mogelijkheden (Choices of Possibilities).

En daar laat jij je zien, je voelen, totaal onverwacht ben ik ineens in een avontuur met jou. Met het “ontdekken” van jou, bevind ik mij in een avontuur die een onmiddellijke zwaarte geeft. Ik weet terwijl ik je aanraak, dit verdient aandacht, dit is niet in de categorie, het valt wel mee.  Ik begrijp nu ook waarom ik niet persoonlijk in Milaan wilde zijn, maar thuis online deze training volgen. Mijn gewaar zijn is vaak zo niet logisch en toch altijd kloppend.

Afijn, nadat manlief op de hoogte was gesteld en we het pinksterweekend hebben afgewacht, kon ik dinsdag bellen naar de huisarts. Woensdag kon ik daar terecht, en de dokter kon meegaan in mijn eigen constatering over jou, dat dit meer aandacht en onderzoek verdient. Een verwijsbrief is gemaakt en verzonden. Echter naar een andere afdeling dan de mamapoli, wat enige verwarring zaaide. Naar adequate handelingen van mij en de lieftallige assistentes van de mamapoli, kon ik vrijdagmorgen terecht voor onderzoeken.

Een nieuw ziekenhuis, dat is fijn voor mij, omdat ik in “ziekenhuizen” vaak een zwaarte voel die niet van mij is. Entiteiten (mensen zonder lichaam) die ik dan waarneem, wat niet prettig aanvoelt. Maar how lucky am i? Gewoon een nieuw ziekenhuis zonder verleden, is mijn plek voor onderzoeken en behandelingen. Ik mocht de spreekkamer in, wetend dat ze jou gaan constateren en je een naam gaan geven met een conclusie. Na een klein voorgesprek werd je in kaart gebracht, 6 cm groot is de eerste bevinding zover. Niets schokkends voor mij, want dit “wist “ik al.  Op naar de mammografie, dat is een avontuur op zich. Zodra ik mij heb ontdaan van mijn bovenkleding en wat onhandig de kamer in loop, zie ik de verpleegkundige slikken. Oeps, daar hebben we ander materiaal voor nodig om die op de foto te krijgen. De standaard plaat wordt verwijderd en er wordt groot materiaal gepakt en gemonteerd. Het geploeter en gezwoeg om mijn prachtige borsten op het plaatje te krijgen is een vermakelijk gezicht voor mij om te zien.  De verpleegkundige uiterst voorzichtig met het gewillige vlees, aanwijzingen gevend hoe ik de rest van mijn lichaam moet positioneren. Interessant vind ik dit nieuwe apparaat die van alles digitaal aangeeft. Ik vraag de verpleegkundige geïnteresseerd wat het allemaal betekend en hoe het werkt. Ik bedoel, ik ben er nu toch en dit is een kans om mijn kennis te verbreden. Niet dat ik er iets mee ga doen zoals een carrière switch, maar toch reuze interessant.

Op naar de echo, vanuit de wachtkamer weer opgehaald door een verpleegkundige, bovenkleding weer uit. En nu mag ik op de tafel gaan liggen. De verpleegkundige verteld wat er gedaan gaat worden. Een echo is iets wat ik al eerder had meegemaakt, dus die ken ik al. Daarna vertelde zij mij, dat het mogelijk is dat de radioloog terplekke besluit voor nader onderzoek voor vocht of weefselafname. Ik vertelde haar dat toen ik 15 jaar was dat al eerder had meegemaakt. En zij enthousiast reageerde met, jeetje dat is lang geleden. En ik lachend zei, nou zo oud ben ik nu ook weer niet met mijn 49 lentes. Met het schaamrood op haar kaken en lachend zei ze, neeeee ik bedoel niet dat je oud bent, maar dat ze toen deze techniek al gebruikte. Afijn, de energie is prettig en casual, dit is wat ik erg fijn vind. De radioloog komt binnen en ik steek mijn hand uit en zeg; Hallo, ik ben Lea Klinkhamer. En ineens besef ik mij dat ik daar lig met ontblote borsten. En voor ik het weet zeg ik, oh zo stel ik mij niet vaak voor aan iemand hoor, zo met ontblote borsten. Soms hoor ik mijzelf praten en denk ik, dacht ik dat nu hard op? De radioloog gaat onverstoord met een glimlach op zijn gezicht aan het werk. Prachtig hoe de techniek werkt en ik zie jou. De lymfeklieren zijn schoon, na een check up van de oksels. Dat is prachtig nieuws zover, ook dat wist ik. Er wordt besloten om “hapjes” uit jou te gaan nemen. Ik zucht, hapjes, ik weet wat een biopsie betekend hoor, wel blond van buiten, niet vanbinnen. De radioloog verteld wat er gaat gebeuren, dat waardeer ik heel erg. Zo kan ik mijn lijf vertellen wat er komen gaat en ik vraag om gemak er mee te hebben. De verdoving wordt in mij borst gespoten, ik voel het door mijn aderen gaan. Graag veel gemak, lief lijf. En dat gebeurt ook, zo fijn als mijn lichaam en ik kunnen samenwerken. Er wordt een soort condoom om het echo apparaatje geschoven en ik vraag geïnteresseerd, waar dat nu voor is. Hij vertelt voor de hygiëne, die snapte ik ook al. Mevrouw Klinkhamer, we gaan uw huid doorboren, en ik schiet gelijk in de lach en zeg, nou die is voor het dramatische effect! We lachen alle drie spontaan. De radioloog vertelt dat er een soort van schietgeluid gaat komen en laat het horen, door middel van een losse flodder af te vuren. We zijn voorbereid en het echte werk kan beginnen. Hij pakt het echo apparaatje en direct begint er een zacht muziekje af te spelen, ik reageer spontaan met, nou zeg dit is gaaf!! Hoe bijzonder is de techniek van tegenwoordig. Om het geluid te verzachten en de sfeer ontspannen te houden, is er gewoon muziek. Zegt de radioloog heel droog, uhm dat is mijn telefoon die afgaat. Nou je kon mij wegdragen, ik kwam niet meer bij, terwijl de naald door mijn borst ging en stukjes weefsel van jou tot zich nam.

Terug naar de VSO (verpleegkundig specialist oncologie.) voor verdere informatie. Doordat het weefsel moet worden onderzocht in het laboratorium, is er na het weekend uitslag. Maandag mogen we terugkomen.

Na een weekend met wat geïrriteerde spieren in mijn linkerborst en arm, een dikke blauwe en beurse plek keerden we terug naar de mamapoli. Direct na binnenkomst werd ons verteld dat het niet ok is. Het is kanker en kwaadaardig. Ik voelde hoe de grond wegzakte bij mijn man, hij had dit niet zien aankomen. Ik merkte dat ik hier niet voor ga kiezen, ik kan nu niet met je meegaan lieverd. Ik hoor mijzelf vragen stellen en ik voel hoe ik bij mijzelf blijf. Ik ”wist” het, je samenstelling was geen verassing voor mij tot zover. Verrassend was wel dat je groter bleek dan ik had bedacht. Je bleek uit 2 delen te bestaan. Onder jouw 6 cm omvang die ik had gevoeld, zit het andere deel en die is 9 cm gemeten. Daar willen ze graag meer over weten, want de radioloog heeft verdacht weefsel gespot. Het gesprek gaat over borstsparende operatie, borstamputatie en ineens zat ik al in een gesprek over reconstructie na een amputatie. Mijn gewicht, de omvang van de tumoren en de omvang van mijn borsten. Ik luister en stel vragen en we worden gebeld voor een afspraak voor een MRI, en de specialist chirurg voor de uitslag daarvan, diagnose en een plan van aanpak. En we konden weer naar huis, samenliepen mijn man en ik over het pad naar de parkeerplaats. Manlief zegt heel lief en opbeurend dat er nog zoveel opties zijn, dat het niet zo kwaad hoeft te zijn. En ik word boos, ik reageer heftig, nee dat is dit niet. Ik wil niet wegmoffelen, verminderen, of bagatelliseren dit is serieus en ik wil het zien wat het is. Ik wil het serieus nemen, maar ook niet meer dan dat. Ik wil het niet belangrijk maken, maar het ook niet onbelangrijk. Mijn lieverd is van slag, het heeft hem geraakt tot in het diepste van zijn ziel, met wat ik zeg. Ja, ik kan hier dood aan gaan. Niet dat ik dat van plan ben, oh zeker niet. En nee ik ga geen strijd aan met wat dan ook in mijn lichaam. Ik wil een samenwerking met mijn lichaam om wat niet goed is voor mijn lijf te verwijderen. Hoe dat eruitziet?

Dat is het avontuur waar ik mij nu in mag gaan begeven.

Lea Klinkhamer

7 juli 2019