Het is de 4de keer in 8 dagen tijd als we weer het ziekenhuis inlopen, hoe geweldig is het zorgsysteem in ons land, dat erin zo een korte periode er zoveel mogelijk is. Ik kan alles van vinden over dit systeem en dat alles is een ipov (interesting point of view) waar ik niets mee hoef te doen. Ik ben dankbaar dat ik in een land mag wonen, waarbij ik gebruik mag maken van een betaalbaar zorgstelsel.

Afijn teruggaand naar het laatste gesprek met de chirurg waarbij hij al aangaf dat de uitslag van de MRI, met een eventueel kleiner geworden tumor niet doorslaggevend moet zijn. De knobbels in mijn borst zijn voelbaar veranderd en dat is fijn, nog fijner zou het zijn als ik daar tastbaar bewijs van zou hebben. De chirurg laat beelden van de MRI voorbijflitsen met de mededeling dat de tumor niet is veranderd. Ik poc en pod deze uitspraak, ik ben anders gewaar. Een foto kan ik wel enigszins beoordelen en ook met een echo kan ik redelijk uit de voeten. Maar een MRI inzien en daar betekenis aan geven is een heel ander verhaal, vergelijkingen met de vorige uitslag gaan te snel voor me. Ik laat het los, dit is wat de chirurg mij wil vertellen en ik ben er voor nu ok mee. Zijn adviserend voorstel blijft onveranderd, borstamputatie met verwijdering schildwacht klier en wel zo snel mogelijk. De afspraak met de narcotiseur staat ook al gepland voor deze week. Ik voel hoe mijn lichaam zich dan nog meer spant, ik vraag mijn muurtjes weer omlaag te gaan en vergroot mijn energieveld, waardoor er meer ruimte ontstaat en ik weer meer kan ontspannen. Bijzonder is het hoe mijn lichaam zich spant, c.q. verkrampt, op het moment dat ik hardop en naar “vreemden” wil ga vertellen wat ik nu wil. Voor mijzelf kiezen is het loslaten van het oordeel dat ik geef om de meningen en oordelen van anderen. Voor mijzelf kiezen en uiting daaraan geven is wat ik al steeds meer en meer ben gaan doen, hoe veel meer en gemakkelijker mag dit nog gaan zijn? Ik kijk de chirurg aan en ik vertel hem dat ik wil wachten met de amputatie. Hij valt achterover in zijn stoel (how i like a little bit of drama) en kijkt me vol ongeloof aan. Ik zie dat hij dit lastig vindt en dat is ok, in zijn realiteit is dit afwijzen van waar hij voor staat, voor alles wat hij geleerd heeft. Zijn relaas over verstandig zijn, goede en slechte keuzes maken en over het hebben van zekerheid, ik begrijp hem. Dit is deze realiteit waarin er druk gelegd wordt op het maken van de juiste keuze, als ik geen goede keuze maak, dan ga ik dood. Hoe bijzonder is dit, dat er in deze realiteit we denken dat als ik maar de juiste keuze moet maak, ik blijf leven. Ik bedoel hiermee te zeggen, iedereen met wie ik praat of gepraat heb in mijn leven, weet dat als het je tijd is om te gaan, je gaat. Als het Gods wil is, of het universum dit pad voor je heeft bedacht, of Allah die je roept, noem het maar op en vul het maar in, als het je tijd is, dan ga je dit lichaam verlaten. Hoe kan ik dan een juiste keuze maken, die ervoor zorgt dat ik blijf leven? Wat als er geen goede of foute keuzes zijn? Ik kies voor een gewaar zijn en volg daarbij de energie van de grootst mogelijke bijdrage voor mij en mijn lichaam op dat moment. Ik vertrouw erop dat ik de informatie krijg die een bijdrage is, ik vertrouw op de timing daarvan, ik vertrouw op de mensen die ik om mij heen mag hebben, die allemaal hun waardevolle expertise met mij willen delen. Gebaseerd op alles hierboven, kies ik, iedere keer, iedere dag en soms zelfs iedere 10 seconden. Dit wetende neemt de ondraaglijke druk weg van de beslissing over leven of dood. De chirurg verteld mij dat als ik deze keuze maak, hij mij niet kan redden op het moment dat ik dan bij hem kom en het te laat is. Ik kijk hem aan en ik zie de redder in hem, zijn verantwoordelijkheid om mij te moeten laten leven. In energie (gedachten) ontsla ik hem van zijn onmogelijke verantwoordelijkheid en taak. Ik vertel hem dat ik verantwoordelijk ben over alles waar ik voor kies. En dat ik hoop dat hij met mij in overleg wil blijven om zo de behandelingen aangepast naar mijn wensen te kunnen blijven doen. Zijn schouders gaan weer omlaag en ik ervaar een rust, meer ontspanning in de sfeer. Ik erken dat het voor hem niet meevalt, tegenover hem zit iemand die aan zijn professionele beleving en overtuigingen tornt. Welke bijdrage mag ik hier zijn voor hem en voor alle andere patiënten die met hem te maken hebben en gaan krijgen? Toen hij het meer los heeft gelaten van hoe het zou moeten gaan, kwam er een andere energie bij hem naar voren. Hij vertelde mij dat gezien de gradatie van de tumor, ik inderdaad nog tijd heb. Daar was ik mij al die tijd al gewaar van, zo dankbaar voor zijn openheid om nog meer samen te gaan werken. Hij vertelde over een gerenommeerde dokter in Amerika die haar werkwijze heeft veranderd. Zij geeft na de diagnose, haar patiënten meer tijd dan wat gebruikelijk is en zij heeft opmerkelijk goede resultaten hiermee. Waar was ik al die tijd al gewaar van? Wij gaan met elkaar in overeenstemming dat ik over een aantal maanden terugkom en we dan weer gaan kijken hoe ik ervoor sta en dan weer een nieuwe keuze gaan maken. Ik heb de dokter gevraagd, dat als ik tussentijds merk dat ik wel de amputatie of operatie wil of dit mogelijk is. Niet omdat ik onzeker ben, of twijfel voor nu, het is voor mij het openhouden van alle opties, niets staat vast nu, alles kan en mag bewegen zoals het mag gaan. De chirurg en wij gaan uit elkaar, met een goed gevoel dat de volgende afspraak over een paar maanden gaat plaats vinden.
In de dagen erna krijg ik het besef van de hoeveelheid stress de bezoeken steeds met zich mee brachten. Het niet verplicht na te hoeven denken aan tumoren, over nu keuzes moeten maken, leven en dood, systemen die van alles willen, kenbaar moeten maken wat ik nu wil. Ik ervaar rust, ontspanning en wat is dat fijn. En ja, ik ben mij nog steeds ten volle bewust van de kanker en de risico’s die de prognose geven. Ik ervaar dat ik nu verder kan kijken wat een bijdrage is voor mijn lichaam, er is meer ruimte ontstaan hiervoor. Er komt op mijn pad allerlei interessante informatie over andere technieken, voeding, energetisch werken, zoveel meer mogelijkheden die zich nu voordoen.
Ik laat het mijn wereld binnenkomen en kies iedere keer weer voor de grootste bijdrage. Wat geniet ik van de vernieuwende informatie voor mij, de nieuwe mogelijkheden die ik nooit had kunnen bedenken.

Regelmatig slaat de paniek en angst van deze realiteit toe, en stel ik vragen ook aan manlief zoals; Wat als ik wel doodga, omdat ik nu anders kies? Hij dan antwoord; lieverd, niemand weet of je de goede keuze maakt. En als de uitkomst anders is dan we hoopten, dan gaan we dan wel zien wat er nog meer mogelijk is. Ik kan je niet vertellen hoe dankbaar ben ik voor hem en alle keuzes die hij maakt en gemaakt heeft.

Ik zie opnieuw de cadeaus die ik steeds mag ontvangen in dit avontuur. Ik ben dankbaar voor mijzelf en voor de keuzes die ik nu maak.

Liefs Lea

21 september 2019

p.s. Haal eruit wat werkt voor jou en laat de rest bij mij.

Informatie over Poc & Pod en Access Consciousness;

www.accesscounsiousness.com