Na mijn vorige blog over grenzen, sprak ik hierover met mijn vriendin en sparring maatje. Het ging over het hebben van grenzen, grenzen geeft in mijn beleving strijd. Heb ik grenzen, vroeg ik aan mijzelf? Nee, huh? Ben ik grenzeloos? Dat voelde zo verkeerd. En toch bij iedere vraag die ik mijzelf stelde, heb ik grenzen? Kreeg ik een nee. Vreemd, want sommige dingen wil ik toch echt niet! Is dat dan geen grens? ik raakte in verwarring over de strekking van de woorden en de betekenissen in deze realiteit, want deze woorden zijn van een andere betekenis in mijn realiteit. Wil ik wel grenzen hebben? En wat betekend grenzeloos zijn? Of is dit nu bij mijzelf blijven en doen wat ik wil doen? En is dat wij dan noemen in deze realiteit een grens? Interessant toch?

Wat als ik gewoon mag aangeven wat ik wil en daarbij geen strijd over hoef te hebben. Wat als ik geen oordeel hoef te hebben over wat een ander doet of zegt, en toch dichtbij mij blijf over wat ik wil voor en met mijn lichaam. En het aangeven van wat ik wil zonder in strijd te hoeven gaan. Interessant is het eigenlijk dat we spreken over het hebben van zelfbeschikking, tot je komt bij het punt, waarop keuzes gemaakt moeten worden over leven of dood, dit niet zo vanzelfsprekend en makkelijk meer is. Natuurlijk zeggen mijn dokteren nu niet, dat ik niet capabel ben om mijn eigen beslissingen te nemen. Er is toch wel degelijk een druk vanuit deze gezondheidszorg dat ik vooral hun advies moet volgen, want zij hebben ervoor geleerd. Er zijn wetenschappelijke studies die dit kunnen onderbouwen. En dan krijg je andere informatie binnen over gesponsorde wetenschappelijk studies. Hoe objectief en in mijn belang is dit dan nog? Hoeveel waarde mag ik hieraan hangen? We hebben het tenslotte over mijn lichaam en niet over cijfertjes. Behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Gevalletje operatie geslaagd, patiënt overleden, maar we hebben bewijs geleverd dat het is gelukt.

Strijd is waar ik in dit avontuur en in mijn leven niet langer voor kies. Ik ga niet in strijd met de kanker, ik wil een samenwerking met mijn lichaam, om alles wat mijn lichaam niet dient mag verwijderen.

In een van de dagen voorafgaand aan het gesprek met de chirurg, kreeg ik de vraag; wat wil jij nu eigenlijk van de chirurg? Wauw wat een goede vraag en het zette mij stil bij wat ik nu wil. Na niet lang na denken, antwoorde ik; “samenwerking”. Ja, ik wil een samenwerking met deze man, in de reguliere gezondheidszorg. Ik, als casemanager van mijn eigen leven en lichaam en hij als een onderdeel daarvan. Ongeacht of ik gebruik ga maken van zijn diensten als chirurg. Met deze energie ging ik naar het gesprek. De dokter nodigde mij in zijn spreekkamer uit en vroeg direct naar wat ik had beslist. Ik vertelde hem dat ik de oncoloog had medegedeeld dat ik niet gekozen had voor een preventief chemo traject. De volgende stap voor mij was een gesprek met hem, de chirurg, om voor te bereiden voor een eventuele operatie. Hij vroeg mij of ik al wist wat het plan was, ik vertelde hem dat ik niet meer wist dan dat een operatie die volgende stap zou zijn in het proces. Hierna legde hij uit wat het advies is en de redenen waarom dit pad wordt geadviseerd. Borstamputatie met verwijdering van de poortwacht klier, met eventueel een directe borstcorrectie (hiervoor mag ik eerst naar de plastische chirurg om de mogelijkheden daar te bespreken). Het is nogal een boodschap. Hoe bijzonder eigenlijk ook, want toen de doctoren vermoedde dat ik in mijn hele lichaam kanker zou hebben, leek een borstamputatie een hele fijne keuze en oplossing. Nu voelt het echter nog niet ok om voor een borstamputatie te kiezen. Deze heerlijke soms frustrerende tegenstrijdigheden in mij, ik had toch gekozen om geen strijd meer te hebben? Strijd met deze realiteit en mijn realiteit is zo herkenbaar. Kies ik voor mij? Kies ik voor deze realiteit? De druk van de arts over zijn advies wordt voelbaar sterker, zinnen als; je wil toch zekerheid? Als je dit doet dan ben je zeker ervan dat alle kanker weg is. En nog meer van dit soortgelijke opmerkingen. Ik vertel de dokter dat mijn tumor voelbaar kleiner is geworden en dan heb ik het niet over een paar millimeter, maar echt voelbaar. Ik vraag hem of ik een scan of iets kan krijgen, als meting of dit ook zo is. Dan wordt er voor mij nieuwe informatie over de bevindingen in mijn borst vermeld en daar gaan we. Mee in deze realiteit, want er zijn vermoedens gebaseerd op de MRI-uitslag dat er elders in mijn borst satelliet haarden zijn. Nee die zie je niet op de MRI, maar die kans is zeker aanwezig (vermoeden en geen bewijs). Dus een MRI gaat alleen uitslag geven over de grote van de tumor en niet over de niet zichtbare haarden die er hoogstwaarschijnlijk (niet bewezen) wel aanwezig zijn. Als de tumor kleiner is geworden, wil dat niet zeggen dat ik hoopvol moet zijn, want niet amputeren betekend een risico lopen op uitzaaiïngen. En ik wil toch niet het risico lopen dat ik hieraan doodga. Ja jeetje, nee natuurlijk wil ik niet dood. Ik zit ineens in een, wat als de situatie erger is dan we nu kunnen zien op de MRI, etc. Mijn man en ik gaan mee in het angst scenario’s, de “wat als” scenario’s. We rijden terug naar huis en in de auto ben ik ineens van mening dat ik voor de amputatie ga kiezen. Dat is vreemd, want het “voelt” nog steeds niet zo. Ik stel vragen aan mijn lichaam, wat is hier nog meer mogelijk? En hoe wordt het nog beter dan dit? Wat als geen angst geen issue is, wat kies ik dan? De “je kan iedere 10 seconden opnieuw kiezen” mogelijkheid, helpt mij door de dag van tegenstrijdigheden van mijn realiteit en deze realiteit. 

Ik bestook manlief met vragen over zijn waarneming en gevoel hierbij, dan geeft hij aan, dat hij denkt dat opereren de beste keuze is die ik nu heb. Ik besef dat dit het moment is van het begin om voor mijzelf te blijven kiezen, ook als er geen back-up is door hem. Hij heeft respect voor de keuzes die ik maak en geeft mij de vrijheid om te kiezen wat ik wil. Dat is alles wat ik kan en mag verlangen van hem. Ik snap hem ook wel, hij wil geen risico’s nemen. De angst voor dat ik doodga. Ik poc en pod zijn verhaal en kies ervoor om hier niet in mee te gaan. Ik geef hem wel zijn ruimte en respecteer zijn gevoel en mening. Ook hij heeft zijn eigen proces in dit hele avontuur.

Wat was en ben ik blij met de chirurg die vanuit zijn realiteit met mij wil samenwerken. (Dit was wat ik had gevraagd, dankjewel Universum. )Wij zijn samen tot de overeenkomst gekomen, dat ik genoeg tijd en ruimte heb. Na de MRI gaan we de resultaten bespreken en kan ik nadenken over wat ik nu wil. Geen strijd, maar samenwerken aan mijn avontuur.


Dankbaar ben ik voor mij en de keuzes die ik maak.

Dankbaar ben ik voor alle mensen die op mijn pad komen en willen samenwerken.

Dankbaar voor mijn vrienden, die er voor mij zijn, ook als ik ze niet nodig heb, Just for fun!

Dankbaar ben ik voor mijn manlief, die er altijd voor mij is!

You got my back babe, Always!

Op naar de volgende stappen die mogen aandienen, welke dat dan ook mogen zijn… Wat is er nog meer mogelijk? Hoe wordt het nog beter dan dit?

Liefs Lea

20 augustus 2019

Informatie over Poc & Pod en Access Consciousness;

www.accesscounsiousness.com