Het gaat allemaal in een lekkere sneltrein vaart en is dat helemaal mijn snelheid. Ik hou van gas erop, daarentegen heeft mijn man het stopwoord “eem wacht’n” (even wachten, voor de niet Groningers onder ons). De yin en yang, die ons samen voort beweegt in onze relatie. Wij waren de afgelopen jaren zeker niet gespaard door het leven en was het niet altijd even makkelijk of leuk (Poc en pod die overtuiging). En trots op de keuzes die wij hebben gemaakt om ons leven zo leuk mogelijk te maken. Wij leven nu eenmaal niet in de Efteling (sprookjeswereld), wij vertoeven gewoon in ons pracht paleisje in het Groninger platteland. Waarbij ik soms weleens denk, goh die aardbevingen hier, hoeveel ervan is van mij die de aarde heeft geschokt en doen trillen? Grapje! Er zijn wel meer dan genoeg schokkende gebeurtenissen geweest afgelopen decennia, gelukkig is een instortend huis niet één daarvan. Afijn ik dwaal wat af, ook zo een pracht geschenk in mijn leven. Een denk en verbeeldingsvermogen waar menigeen jaloers op kan zijn. Wat ik al kan bedenken in luttele seconden en in de meest gevarieerde onderwerpen is een fenomenale karaktereigenschap. Sommige zien het als lastig als ik met de energie mee ga, lees: van de hak op de tak spring. Soms is een onderwerp van gesprek al klaar in de energie of er ineens een energie omhoogkomt, die aandacht verdient op dat moment, ook wel genoemd intuïtie. Wat in deze realiteit vereist dat ik daar woorden aan geef. Mensen die niet met de energie mee gaan, mij kunnen dan volgen. Dit geeft soms hele hilarische situaties en ook frustraties, vooral bij anderen. Het niet begrijpen, maar mee gaan in de energie is niet logisch, ik weet het. Dwaal ik nu alweer af? Lol. Scans… daar gaat deze blog over, tenminste dat was de insteek. Echter in iedere 10 seconden kan je gewoon weer opnieuw kiezen, als de energie daarom vraagt.

Vrijdagmiddag na het gesprek met de chirurg word ik gebeld door een assistente van uit het UMCG. Het betreft een afspraak voor de PET-scan. Er is een lange wachttijd, nu is er “toevallig” een afspraak vervallen en of ik a.s. maandag in het ziekenhuis kan zijn. Ik bedank zacht fluisterend alle hulp die dit mogelijk heeft gemaakt en bevestig, dat ik “toevallig” dan ook kan. Ik krijg geen bevestiging of informatie boekje opgestuurd dit i.v.m. de postbezorging die is na mijn afspraak. Ik ontvang allerlei informatie, zoals nuchter zijn vanaf 6 uur ‘s morgens, welke afdeling en nog meer van dat soort nuttige noodzakelijke informatie. Maandag morgen om 5 uur was ik klaarwakker, ik vroeg mijn lijf; wil je soms eten? En ik kreeg een ja in mijn gewaar zijn. Hop, mijn bed uit en even later zat ik achter een kop warme geurende thee en mijn schaaltje met yoghurt en fruit. Toen bedacht ik mij, wat houdt dat nou precies in, zo een PET-scan? En alweer was Google mijn beste informatieve vriend op dat moment. Wat gaaf, ik kwam erachter dat de meest geavanceerde scanner daarvoor in het UMCG staat. How lucky am i? ik bedoel, als je dan toch moet onderzoeken, gebruik dan het beste materiaal! En hoe gaaf is het dat je gewoon op YouTube kan kijken hoe en wat dit onderzoek praktisch inhoudt. Weer ingespoten worden met een chemisch goedje, deze keer een radioactief spul. Nee, bij de gedachte alleen al word ik niet blij en toch wil ik dit gaan doen om meer inzicht te krijgen aan de binnenkant mijn lichaam. Dat is deze realiteit, die bewijzen wil hebben, harde cijfers en gemiddelden, prognoses en diagnoses en ik voor nu denk ik dat ik dat wil. De hang naar vastigheid, wetenschappelijk bewijs, het bijna vast kunnen pakken van de zin van deze “onzin” in mijn lichaam, ik denk dat ik zo graag in controle wil zijn. Het vertroebeld mijn gewaar zijn, ik denk dat ik onzeker ben over wat ik voel en waarneem. Ik weet het, controle bestaat niet, het is een schijnveiligheid. Ik denk dat ik controle wil, met het idee dat ik het dan sturing kan geven. Het is een valkuil, want met controle wil je nog meer controle. Het is een afleider van wat er werkelijk speelt. Gelukkig kan ik voor ik naar het ziekenhuis ga, nog een paar uur deelnemen in de foundation. Er is daar tijd en ruimte om aandacht te geven voor mijn staat van zijn, ik ben in deze realiteit en niet in mijn realiteit. Dat is niet goed of fout, het is wat het is en met dit inzicht, welke keuze kan ik nu gaan maken? Wat ben ik dankbaar voor alle deelnemers en Barbara, wat een ongelofelijke bijdrage zijn zij voor mij op dit moment. Dankbaar voor dit alles stap ik in de auto samen met mijn lief en gaan we deze klus weer klaren. In het ziekenhuis ben ik in mijn hoofd, alle energieën te poc en podten die geen bijdrage zijn voor mij. Ineens denk ik, en zeg ik hardop tegen manlief; Goh, ik had nooit kunnen bedenken dat ik ooit naar een nucleaire afdeling zou gaan. Nucleaire geneeskunde is voor mij zoiets als ruimtevaart, zo niet in mijn beleving. Ik vind het interessant en bijzonder om informatie te ontvangen over deze vorm van geneeskunde. Gek eigenlijk dat het geneeskunde heet, terwijl de therapie daar meestal gericht is op gif voor je lichaam. Zegt mijn man; Lieverd, ik had nooit kunnen bedenken dat je zo ziek zou zijn. Ik poc en pod die overtuiging, want dit is zijn verhaal en beleving. Ik begrijp wel dat hij er zo over denkt en ik stuur hem in gedachte liefde en healing bij zijn proces. Poosje later zit ik gezellig keuvelend met de verpleegkundige, die op mijn uitnodiging van alles verteld over dit onderzoek. Het verbaast haar dat ik alles wil weten, de meeste mensen laten het liever over zich heen komen. Ik vertel haar dat mijn lichaam het fijn vindt om te weten wat er komen gaat, dan reageert het met meer gemak. Ik zie haar kijken, terwijl ze zwijgend verder gaat. Ik denk, het klopt lieverd, ik ben niet als de meeste mensen en poc en pod die overtuiging. Ik probeer het met haar op een dealtje te gooien, als ze zegt dat ik een uur lang niet mag praten. Nou, dat is toch wel een dingetje voor mij, haha poc en pod die. De deal om een half uurtje te zwijgen en de rest te fluisteren is niet bespreekbaar, onvermurwbaar die zusters van tegenwoordig, LOL. Ik ontvang alles en beweeg mee met de handelingen. Ik positioneer mij in de relax stoel bij het raam. Probeer natuurlijk alle knopjes uit van de stoel, als een kind in de snoepjeswinkel ;). Ik installeer mij in een makkelijke lig positie, met een op een aangenaam geluidsniveau stroomt de energy pull (meditatie) van Barbara door de oor plugjes in mijn bewustzijn. Mijn handen op mijn buik en ik laat een energetisch lichaamsproces een bijdrage zijn voor mijn lichaam. Ik kijk naar buiten en verbindt mij met de energie van de bomen en het lunchend personeel. Ik vertel mijn lichaam dat wij later dan nu gaan eten. Ik kijk om mij heen, alle stoelen zijn bezet met andere patiënten. Sommige met zichtbare dingen en sommige niet, ik ben gewaar van de energie van de ruimte, de mensen, de processen. En ik dacht dat ik daar relaxt lag en de ruimte was die ik zo optimaal mogelijk kon zijn. Tot ik van een van de aanwezigen in de foundation een whatts app bericht kreeg. Of ik een bepaald body proces wil aanzetten voor de ruimte, zonder erover na te denken zet ik dit proces aan. En wauw, de ruimte die daar ineens mocht ontstaan. Het is alsof het dak eraf is, alle deuren opengezet en alle druk is verdwenen. Ik kon vrijer ademen. En toen flitste het door mij heen, wow wat een bijdrage mag ik zijn voor de mensen die hier zijn, zijn geweest en nog komen gaan. Kingdom of we! Dankjewel, dat ik dit mocht zijn. Op naar de scan, daar werd rekening gehouden met mijn ervaring van de MRI-scan. Wat als je geen verleden had, wat zou je dan nu kiezen? Gaat er door mij heen, welke keuze maak ik nu? Ik kies voor gemak en fun en vraag dat aan mijn lichaam. De scan gaat me met meer gemak af en loop weer naar buiten met het de mededeling dat het minstens een week duurt voor ik de uitslag hiervan kan krijgen. Op woensdag mag ik voor de ct. scan, in het dichterbij ziekenhuis. Alwaar ik weer een contrastvloeistof krijg toegediend, ja alles draait om keuzes die ik heb gemaakt voor inzicht in mijn lichaam. Drie keer in tien dagen tijd, neem ik gewaar als een belasting voor mijn lijf. We geven dagelijks mijn lichaam bodyprocessen zodat het gif (en alle andere dingen die geen bijdrage zijn) zo snel als mogelijk mijn lichaam mag verlaten. Ook deze scan beleef ik met gemak, vreugde en glorie, waarvoor ik mijn lichaam bedank. De geadviseerde onderzoeken voor nu zijn voorbij en is het wachten op een uitnodiging bij een dokter voor wederom uitslagen, diagnose en een plan van aanpak.

All of life comes to me with ease, joy and glory.

Lea Klinkhamer

14 juli 2019 (de geboortedag van mijn moeder, die nu 79 jaar is geworden, happy birthday mam)