De radioloog heeft het advies gegeven om meer gedetailleerd onderzoek naar jou te doen, en wel gezegd door middel van een MRI. Gewapend met de uitspraak van Pipi Langkous in mijn hoofd “ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan“. Liep ik vrijdagmiddag 21 juni met frisse moed het ziekenhuis in. Er volgde daar een interessante ontwikkeling, die ik niet had zien aankomen. Nadat wij plaats hadden genomen in de rij stoeltjes bij de ingang van de MRI, werd ik al snel opgehaald door de verpleegkundige. Naar het “tussenkamertje”, alwaar ik mij mocht ontdoen van sieraden en bh. Er werd een infuus aangebracht in mijn linkerarm. Mijn lichaam vindt het doorboort worden met een naald niet fijn en laat dat ook merken. Ik poc en pod alle energie die dit gewaar zijn omhoog brengt en vraag mijn lichaam om meer gemak voor de naald in mijn arm en dit onderzoek. Dan mag ik mee naar de ruimte waar het apparaat zich bevindt. Ik laat mijn lichaam weten dat ik daar ga plaats nemen en ik niet meer weet dan dit. Wederom vraag ik om al het gemak en fun voor wat er komen gaat. Samenwerken met mijn lichaam is fijn. Ik moet vooroverliggen met mijn borsten in een soort van cupholder, ze worden gerangschikt en gepositioneerd in de meest optimale positie voor de MRI. Mijn armen langszij en ik voel dat ik word vastgebonden. Dit is er voor mevrouw Klinkhamer dat u zo min mogelijke beweging maakt. Ik poc en pod alles wat dat naar boven brengt. Mijn hoofd in een soort van steun, waardoor mijn zicht wordt beperkt tot zo’n 15 cm naar een wit doek. De verpleegkundige stopt een balbel in mijn rechterhand, daar moet ik in knijpen als er iets is. Hele duidelijke regels en waarschuwingen dat ik zo stil mogelijk moet blijven liggen, zelfs diep ademhalen of zuchten is niet gewenst. Ja pff, alleen als je dat al zegt, gaat m’n neus jeuken, heb ik kriebel in mijn keel en willen er spontane zuchten gegeven worden. Moest ik nou ook plassen? Haha heerlijk zo een lichaam die direct reageert op alles wat er wordt gezegd. Ik spreek mijn lichaam toe, nee lieverd dit is niet van ons. Poc en pod en ik geef het terug aan de afzender. Ik ben mij ineens gewaar dat dit een druk geeft die ik niet als prettig ervaar, zware energie. Wederom poc en pod ik alles wat het naar boven brengt en ik hoor mijzelf fluisteren. Dit kunnen wij met alle gemak, vreugde en glorie (de mantra van access Consciousness, die ik 2 x per dag zeg en mijn leven een stuk fijner heeft gemaakt. Ik herhaal de volgende zin 10 x achter elkaar; Alles in dit leven komt mij tegemoet met gemak, vreugde en glorie.) 

Dan voel ik het gedeelte waar ik op vastgebonden lig bewegen, hier ga ik dan, op naar de beleving van de MRI. Het moment dat ik de ruimte kleiner en benauwder voel worden, neemt mijn hoofd het over. Nee, niet gaan denken nu, zeg ik hardop. Ik poc en pod herhaaldelijk, ik merk dat iedere vezel in mij in de paniekstand gaat. Ik wil weg hier, dit is niet ok voor mij. Ik druk in de balbel voordat de machine zelfs is gestart met de opname. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen, dit is een heftig gevoel. Ik stel vragen naar het universum, hoe nog beter dan dit? Wat is hier nog meer mogelijk? De verpleegkundig is er vrijwel onmiddellijk, ze laat mij uit de tunnel glijden en vraagt wat er is. Ze vraagt of ik iemand heb meegenomen, ja mijn man zit in de wachtkamer, is het voor mij fijn als hij erbij komt zitten? Ik zeg, ja ik denk het wel. Mijn hoofd mag op de steun in plaats van erin, waardoor ik meer zicht heb. Mijn man wordt opgehaald en neemt plaats aan het einde van het MRI-apparaat. Dit stelt mij inderdaad gerust, hij is daar en praat tegen mij terwijl hij plaats neemt op zijn stoel. Ik voel en zie dat ik weer in de tunnel glij, ik merk de spanning in mijn lijf toenemen. Ik poc en pod en zie mijn man aan het eind van de tunnel, letterlijk! en hoe fijn is dat? We kunnen niet met elkaar communiceren vanwege het harde geluid van de MRI, maar dat is ok voor mij. Halverwege dit onderzoek komt de verpleegkundige om de contrastvloeistof in te spuiten, dit is een naar gevoel in mijn lijf. Ik voel het warm worden en ik visualiseer of ik op een lekker warm strand lig met de zonnestralen die mijn lichaam verwarmen. Dat werkt even, en voel het ongemak toenemen in mijn lichaam en daardoor ook in mijn hoofd. Denken slaat weer toe, ik stuur mijn gedachten en energie naar mijn man. Help mij lieverd en ik voel zijn hand op mijn hoofd en kriebelt zachtjes door mijn haar. Dit is iets wat ik van vroeger kan herinneren dat mijn vader diezelfde zachte geruststellende aanraking deed. Dit is fijn, met tranen over mijn wangen lig ik daar en weet dat ik dit gebeuren nu wel aankan. Ik hoef het niet alleen te doen. Na een 25 minuten is het klaar en is de opname prima gelukt. De uitslag volgt in een gesprek waar ik de uitnodiging nog van mag krijgen. Ik mag eruit, aankleden en weer naar huis, samen met mijn rots in de branding.

Dankbaar

Lea Klinkhamer

10 juli 2019. (De sterfdag van mijn vader, 9 jaar geleden alweer. Still miss you dad <3)