Afgelopen week had ik wederom een gesprek met de dokter. Ik heb hem mijn keuze bekend gemaakt, dat ik na zorgvuldige overweging, anders kies dan een zwaar chemo traject voorafgaande aan een operatie. Tijdens dit gesprek maakte de oncoloog heel duidelijk dat ik zo spoedig mogelijk een operatie moet ondergaan. Dit bevreemdt mij en ik ben iets anders gewaar. Mijn lichaam reageert anders op de vraag of het nu een operatie wil. Door de lichaam processen die ik mag ontvangen reageert de tumor, door te veranderen van vorm en kleiner te worden. Zichtbaar en voelbaar kleiner. Ik geef dit aan bij de dokter en vraag om een manier om te kijken of dit ook zo te zien is op een foto of scan. Bijzonder hoe de dokter reageert, tijdens het voorgestelde chemo traject, zou ik diverse meetpunten krijgen om te zien of de tumor zou gaan reageren en hoe. Als de tumor kleiner zou worden, zodat betekenen dat ik een borstsparende operatie i.p.v. een borstamputatie zou gaan krijgen, dit was namelijk het beoogde doel. Nu reageerde de dokter anders, hij vertelde mij nu dat het niet meetbaar was. Dat ik, zij, niet precies konden zien of die wel kleiner was geworden. Hij probeerde mij te overtuigen, dat het alleen meetbaar is op het moment dat de tumor was verwijderd, na de operatie. Ik moest vooral door gaan met de energetische processen en ook na de operatie als ik dacht dat het zou helpen. Maar een operatie moet per direct, want ja ik wil toch geen risico lopen dat het fout zou gaan. Daar wilde ik toch niet dagelijks mee geconfronteerd worden. Bijzonder, echt zo bijzonder, het advies chemo traject van een half jaar waarvan slechts bij 5 % van de behandelde vrouwen, bewezen is dat het effect gaat hebben is dringend geadviseerd. Zes maanden vertraging en diverse metingen over iets wat niet te meten valt is een verantwoorde optie om te gaan doen. Als ik anders kies voor nu en daar ook bewijs voor heb, een voelbaar kleinere tumor, gaan ze er niets van willen weten en er niet aan mee werken. Ok, ik stel mij hier de vraag, wat is hier goed aan dat ik nu niet kan zien? En ja, ik krijg mijn antwoord. Wat als ik kan vertrouwen op wat ik weet! Gewoon niet wetenschappelijk bewezen, ik hoef niet te bewijzen. Ik weet dat de tumor is veranderd, afneemt in grote. Ik laat alle opties open, ook een operatie, chemokuur en of hormoon therapie. Ik kies in het moment. Ik maakte de dokter duidelijk dat ik open sta voor een operatie, alleen nog niet nu. Afijn, het is een zinloze discussie met een arts die leeft en handelt vanuit angst in deze realiteit. En dat is prima voor iedereen waar dit wel voor werkt, alleen ik kies anders. Ik ben dankbaar voor zijn expertise en ik bedank hem vriendelijk voor zijn bijdrage. Ik loop de deur uit met een spoed aanvraag voor een afspraak met een chirurg, met wie ik een vervolggesprek ga hebben. De volgende morgen werd ik al vroeg gebeld door de verpleegkundige om een afspraak te regelen met mij, de anesthesist en zij zelf om het verloop van de operatie te bespreken. Oh, reageer ik verbaast, ik had gevraagd om een gesprek met de chirurg. Ja dat kon dan ook wel als ik dat zo nodig vond. Maar deze 2 afspraken zijn belangrijk om nu te maken. Ik beweeg mee met deze mevrouw, gewaar van het feit dat het geen bijdrage is om te laten weten dat ik nog niet gekozen heb voor een operatie op kort termijn. Onder lichte druk van mij gaat ze akkoord met de afspraak voor de chirurg voor de andere afspraken aan. Ze sluit af met, volgende week zal u een uitnodiging krijgen voor het gesprek met de chirurg, dan kon ik daar mijn laatste vragen stellen. Pardon? Mijn laatste vragen? ik ontplof nadat het gesprek is beëindigd. Waar in dit avontuur is mijn zelfbeschikking komen te vervallen? Dit is voorbij aan al mijn grenzen. Er wordt over mij en mijn lichaam besloten wat ik moet doen, waar, wanneer en hoe het passend is in het systeem. Ik weet nu nog niets meer dan borstsparend kan waarschijnlijk niet, borstamputatie, poortwachter klier eruit, lymfeklieren misschien (die zijn schoon) en borst correctie is niet mogelijk vanwege mijn te hoge BMI. Hoppa en leg daar maar neer deze conclusies. Je begrijpt dat ik met mijn “wat is er nog meer mogelijk? “Levensstijl niet geheel passend is in het gezondheidszorgbeleid. Ik was boos, gefrustreerd, verdrietig, verward, afijn het hele riedeltje aan afleiding gevoelens. Waar ging dit nou om? Ik vroeg vanmorgen zittend op mijn terras, Universum, welke energie ruimte, bewustzijn en keuze kan ik hier zijn om meer inzicht te krijgen in deze situatie? En nog geen 10 minuten later had ik 2 bejaarden over mijn tuinhek van 1.80 m hoog hangen, die appels aan het plukken waren van mijn fruitboom. Ik loop er heen en vraag wat ze aan het doen zijn. Ik kreeg het antwoord, dat er zoveel appels op de grond liggen en dat is zonde, zij wel appels uit mijn boom konden plukken. Ik zeg, pardon? Ja, we wilden het wel vragen, maar kon niemand vinden. Ja en? Dat geeft jou het recht om op mijn terrein spullen te halen die jij wel wil hebben? Ik verzocht ze vriendelijk om weg te gaan. Ze zouden gaan als ze eerst meer appels hadden geplukt, want dit was voedselverspilling. Pardon? Ik was flabbergasted, de brutaliteit, zelfs als ik mijn grens aangaf waren ze niet van plan om te stoppen. Pas nadat ik boos werd, aangaf dat ik de politie zou bellen, dropen ze af.

Ik zat even later met nog na gierende boosheid dit te vertellen aan mijn vriendin, was ik mij gewaar van mijn vraag aan het universum. Ik mag mijn grenzen bewaken, en doen wat er voor nodig is. Het was een terugkerend symptoom in heel mijn leven, ik liet het toe dat mensen respectloos om konden gaan met mijn grenzen. Vanuit vredelievend, sociaal gewenst, om de ander niet te kwetsen en noem het maar op. De ergste voor mij waren dat het met een excuus gebracht wordt, vanuit goede en lieve medelevende bedoeling. Zo nu ook weer, dit is mijn lichaam, mijn avontuur en ik mag het doen zoals ik dat wil. Mijn zelfbeschikking komt niet te vervallen bij de diagnose kanker, niet omdat je een eenzijdige meester bent van een bepaalde kennisvorm. Ik geloof in wat is er nog meer mogelijk? Ik weet dat er meer is dan wetenschappelijk bewijs, de stringtheorie is wetenschappelijk bewezen en niemand kan bewijzen hoe die werkt.

Wat is er allemaal nog meer mogelijk, om als mijn eigen lekkere vierkantje te blijven en in dit avontuur te bewegen met rondjes om mij heen?

Welke bijdrage mag ik gaan zijn in een systeem, waarbij meer gekeken mag worden naar menselijkheid in plaats van te reageren vanuit de angstcultuur.

Wat is er nog meer mogelijk voorbij de invloed van de farmaceutische industrie? Wat is er nog meer mogelijk voorbij aan druk aan cijfers en doctoren die in regels moeten passen en presteren?

Wat is er voorbij aan enkel en alleen alternatieve therapieën?

Wat is er nog meer mogelijk voorbij aan conclusies? Wat is er mogelijk als we zouden leven en handelen vanuit de vraag en niet vanuit antwoorden en oplossingen?

Wat is er nog meer mogelijk als er vanuit een individualistisch en holistisch standpunt kan worden gekeken?

Ik heb een pracht cadeau mogen ontvangen afgelopen week.

Ik kan en mag kiezen, grenzen aangeven, en ook over hoe duidelijk dat dan ook moet zijn.

Dankjewel universum, dank je wel prachtig lichaam en alle cadeaus die ik al tot nu toe heb mogen ontvangen.

Wat is er nu nog meer mogelijk?

Veel liefs
Lea Klinkhamer

11 augustus 2019

Informatie over Poc & Pod en Access Consciousness;

www.accesscounsiousness.com