Ik leef mijn leven en mijn dagen zijn gevuld met mensen en taken die gedaan willen worden. Huishouden opruimen, cliënten coachen, trainingen geven, achter de schermen werkzaamheden, dieren verzorgen, ziekenhuis bezoekjes en noem het allemaal maar op waar een mens zich mee bezig kan en moet houden.  Er ontstaan soms situaties waarbij ik merk dat ik bijvoorbeeld heel geïrriteerd kan reageren, vanuit het niets. Waarvan ik denk, wat is hier dan met mij aan de hand? Mijn leven lang heb ik gedacht dat ik dit was, ik was een niet makkelijk persoon om mee om te gaan. Dit is mij zo vaak verweten en verteld. Ik weet en wist dat dit niet zo is en toch gebeurde het mij iedere keer weer, dat boos worden. Ik kon daar dagenlang in blijven hangen en last van houden. Vaak was dit voor mij ook een punt van verbetering in zelfontwikkeling. Totdat ik erachter kwam dat dit niet verkeerd is, maar juist een gave. Nou, ik kan je vertellen, toen mij verteld werd dat ik een bullshit meter (BSM) had en dat dit juist fijn is om te hebben. Ik was flabbergasted, serieus een BSM? Een bullshit meter? hoor ik je denken. Ja, een bullshit meter. Voor mij is dat als iemand mij wat verteld, waarvan ik gewaar ben dat het niet zo is. Gewaar van een verborgen agenda en of leugen bij iemand anders. Heel bekend voorbeeld is als iemand in zijn of haar slachtoffer rol is en dat projecteert op mij of anderen. Je kent ze vast wel de, “het ligt altijd aan iemand anders” personen. Deze personen die vinden dat andere mensen (zoals ik) moeten veranderen en als we dat niet doen, zijn zij ongelukkig. Ze vertellen mijn leven is als uit een sprookje is en die van hem/haar is een nachtmerrie en daar willen ze mij dan verantwoordelijk voor maken. Deze personen kiezen steeds hetzelfde “oude” patroon met een ander kleurtje of sausje, echter wel met de verwachting dat de uitkomst anders gaat worden. Dat is zoiets als op een treinstation wachten op de boot en klagen dat die maar niet komt. Dat is prima hoor, ik heb daar verder geen oordeel over. Ik bedoel, mensen kiezen wat ze kiezen en dat is niet persoonlijk aan mij gericht. Sinds ik bewust ben van mijn BSM, snap ik nu waarom ik boos of geïrriteerd reageer. Dit inzicht geeft mij keuzemogelijkheden. Als ik bewust ben van een leugen of verborgen agenda, dan is het dat. Ik hoef er niets mee, als mensen dit willen doen, dan is dat hun keuze niet de mijne. Niet dat ik er even snel bewust van ben nog en ik mee ga in alle drama en trauma van die ander. Ik dan het hele verhaal van diegene koop en van mij maak. Bijzonder was het vermogen van mij, als mens om mij zo aan te kunnen passen in een split second, naar die ander. Cute, not bright zeg maar. Het allerbelangrijkste inzicht voor mij was, dat ik hoef niets met deze informatie, dan alleen er bewust gewaar van te zijn. Het is niet mijn verantwoordelijkheid om deze persoon ervan te overtuigen dat ik een leugen gewaar ben. Ik mag het alleen gewaar zijn en weer los te laten. In de loop der tijd ben ik mij bewust geworden dat ik anders ben en reageer. Als ik in een sessie of training uitleg dat ik een vierkantje ben in een wereld vol met rondjes. Dit is allemaal prima, ik hoef niet te proberen om ook een rondje te zijn. Rondjes zijn goed en vierkantjes ook. Een vierkantje is geen rondje, een rondje is geen vierkantje. Beide hebben zij hun eigen kwaliteiten. Al die tijd heb ik zo hard geprobeerd een rondje te zijn. Mijzelf kleiner gemaakt of zelfs stukken afgesneden om een rondje te kunnen zijn. Cute, not bright! Ik hoef niet anders te worden of te zijn, om aan te passen in deze wereld.

Als vierkantje ben ik gewaar, gewaar van dingen, energieën die ik en jij niet kunnen zien. Ik voel ze wel, beter gezegd, ik neem ze bewust waar. Ik gebruik niet het woord voelen, het nadeel van voelen is dat op het moment dat je gaat voelen, je dit gevoel vastzet in je lijf. Bingo, eenmaal vastgezet in je lijf is het van jou en heb je het van jou gemaakt en dat is niet zo handig. De kunst is dus om gewaar te zijn en niet te voelen. Emoties is ook zo een woord, beleving van deze tijd. Zodra ik emoties ga voelen en beschrijven, is het van mij.  Dit gebeurt zo vaak in hulpverlenersland. Vele therapieën zijn gemaakt op, wat voel je? Beschrijf je gevoelens, zet ze op papier. Leef en doorleef met alles wat je denkt en voelt. Ik deed hier ook aan mee. En soms trap ik nog weleens in deze valkuil van het leven in deze realiteit, ik kies er alleen niet meer voor. Gelukkig is iedere dag een nieuwe dag, vol met nieuwe kansen, mogelijkheden en speelmomenten. Hoewel ik soms niet begrijp waarom iets is of waarom ik zo reageer. En dat is een dikke prima voor mij, ik volg de energie. Ik kies voor wat de grootste bijdrage is op dat moment en dat is niet altijd lineair of begrijpelijk in deze realiteit. Iedere dag ben ik dankbaar voor de leermomenten, de inzichten en ook mijn worstelingen. Het heeft mij gebracht waar ik nu ben.

Ik kan jou nu na 49 jaar oprecht vertellen;

Ik ben een vierkantje en daar ben ik trots op!

Lea Klinkhamer-Kievit

28 juli 2019