Op gesprek bij een dokter….

Het leven gaat gewoon door en ik zou het niet anders willen. Dit betekend bezig zijn met de alledaagse dingen, zoals huishoudelijke zaken, administratie, dingen regelen en… voorbereiden op de 4-daagse Access Consciousness foundation die bij ons wordt gegeven door Barbara uit Amerika. Even had ik het idee (van wie was dat? Lol) gehad om dit evenement af te blazen. De “wat als” doemscenario, al heel snel ingeruild voor de “wat als dit beter kan uitpakken dan ik kan bedenken?” scenario. Zoals ik tijdens een van onze gesprekken aan Barbara (facilitator) vertelde; Als ik dan toch kanker moet krijgen, dan liever nu dan over 4 weken als jij weer weg bent Barbara. Barbara is namelijk een meesteres in het geven van energetische body processen en clearingen, hoe nog beter dan dit? Dat zij gewoon 2 weken lang bij ons blijft logeren in ons huis, en meerdere dagen trainingen gaat geven waar ik bij ben. Ik erken deze zelf gecreëerde mogelijkheid, wat een creatie. Wat mag dit gaan opleveren voor mij, voor ons allemaal? De energie van Barbara en de classes (trainingen) zijn in de “kingdom of we”, niet vanuit egoïsme, maar vanuit het groter perspectief. Wat kan ik voor bijdrage zijn aan de wereld? Dit voelt als thuiskomen voor mij, dit is wat ik ben en wil zijn. What can i create that contribute for a greater and more consciousness world?

Vrijdag morgen, vooraf aan de eerste dag van de foundation training, heb ik een gesprek met de chirurg. In de wachtkamer whatts app ik met mijn sparring maatje, mijn vriendin, zij helpt mij te herinneren wat ik vergeet en een bijdrage is voor mij, ze stelt vragen en nodigt mij voor grotere hoogten. Op haar attente aanwijzingen, laat ik mijn muurtjes zakken en vergroot ik mijn energieveld. In een oneindig groot energieveld kan ik meer ontspannen en ontvangen. Dit zorgt ervoor dat ik uit de kramp ga en relaxter wordt, ik voel mij weer rustiger ademhalen. Ik poc en pod alles wat geen bijdrage is voor mij. We worden binnengeroepen door de dokter en zijn assistente. De uitslag is bekend en wederom niet een boodschap die mij per direct vrolijk maakt. De schijf van 9 cm onder de 6 cm grote tumor is ook niet ok. Ik luister en poc en pod zijn conclusies, dit is zijn verhaal en hoeft niet voor mij een waarheid te zijn. Wat is hier nog meer mogelijk? Hoe wordt het nog beter dan dit? Hoor ik mij herhaaldelijk denken. Conclusies zetten je vast, mogelijkheden geven vrijheid voor keuzes. Ik hoor allerlei dingen voorbijkomen zoals chemokuren, uitgestelde borstamputatie, geen mogelijkheid voor een borstsparende operatie, borst reconstructie die niet mogelijk is vanwege mijn (over) gewicht, geadviseerde afspraken met een oncoloog & een plastische chirurg. En dan het nieuws dat ze vermoeden dat door de grote van de tumor er elders in mijn lichaam nog meer kanker bevat. Nieuwe scans worden aangevraagd om nog meer duidelijkheid te krijgen en dingen te kunnen uitsluiten. Ik poc en pod wat af, niet mijn verhaal. Het betekent niets meer dan, laten we alles doorgrondig onderzoeken wat er aan de hand is. Tjonge, dit is ondanks de tools een pittig gevoel van onrust, angst, paniek, (niet van mij, return to sender) Ik neem het allemaal gewaar en doe er niets mee. Ik kies om bewust in de 10 seconden te leven, ik ben nu hier, met mijn beide billen op deze stoel, ik haal adem en ik voel mijn man naast mij zitten. De volgende 10 seconden loop ik naast jou mijn lieverd, alweer lopen we samen naar de auto op het parkeerterrein met een nieuwsbericht die we niet als fijn ervaren. Je bent weer positief en ik word weer boos, onterecht reageer ik mijn angst op hem af. Tot ik 10 minuten later besef dit is niet van mij, hier kies ik niet voor. Ik ben nu hier, ik loop in de zon, hand in hand met mijn steun en toeverlaat, hoe wordt het nog beter dan dit? Wat is hier nog meer mogelijk? En ik keer weer terug naar mij, muurtjes laten zakken en vergroot mijn energie, haal adem en ik geef mijn man een zoen op zijn wang. Ik zeg; sorry schat, dankjewel voor jou en de bijdrage die je bent in mijn leven. Samenlopen we verder ieder in zijn eigen gedachten verzonken. Rechtstreeks vanuit het ziekenhuis ga ik naar de tent in de wei bij de paarden, waar de foundation wordt gehouden. Dit zijn 4 fenomenale dagen, waarbij het onmogelijk voor mogelijk wordt gemaakt. Zoveel veranderingen bij alle deelnemers, waarbij ikzelf zoveel heb mogen loslaten. Vier dagen lang heb ik energetische body processen, clearings en mogelijkheden mogen ontvangen. Hoe ga ik om met dit avontuur? Welke mogelijkheden zijn hier, die ik nu nog niet zie? Wat is hier goed aan dat ik nu nog niet kan zien? En welke inzichten mag ik hier ontvangen? Ik mocht inzichten ontvangen, dat ik nog meer naar mijzelf mag gaan luisteren, naar mijn gewaar zijn en daar acties aan verbinden. Want een inzicht hebben en er niets mee doen is als op het treinstation wachten tot de boot vertrekt. Ik mag nog meer vragen stellen, zoals is dit een bijdrage voor mij? Als ik dit kies, is dit dan de grootste bijdrage voor mij? mijn lichaam? de kingdom of we? Bij de energetische oefening die we doen tijdens de foundation, als ik dit nu kies, hoe ziet mijn leven er dan uit over 2 jaar? Toen nam ik waar, dat ik over 2 jaar nog steeds leef. En nee dit is geen garantie, dat is gewaar zijn nooit. Het is het volgen van de energie en dat is een weten. Ik ben gewaar, ik weet, hoe ik dat weet? Geen idee, ik weet, dat weet ik en daar vertrouw ik op. Nu meer dan ooit tevoren.

Lea Klinkhamer

13 juli 2019